Her şeyin nasıl ki bir başlangıcı varsa sonunun da olacağı kaçınılmaz…
İstisnalar kaideyi bozmaz elbet, yurdum insanının sapla samanı karıştırma yetisinin sonunun olmayacağı gibi…
Bir başka istisnai durum ise benim ülkem ve çalıştığım kurum adına olan geliştirme inadım idi…
Neyse ki fazla sürmedi bu inadım da yel değirmenlerine kılıç sallamak ya da Guinness yellenme rekoru kırabilecek yöneticilere bir şeyler anlatma çabalarımdan vazgeçtim…
“Emekli “yebilmek üzere öncelikle de ( Hüseyin Hoca’nın geçen hafta doğru teşhis ettiği üzere ) sıfır noktasına varmak üzere yola çıktım…
Sadece köylüm için geçerli değil ülke gerçeği ve sıfır noktasına varmayı hayal edenlerin sayısı…
Devenin hayvan olarak dikeni tercih ettiği yerde insanlar neden gülü değil de diğerini tercih ederler anlamış değilim…
Burada bahsi geçen gül o Gül değildir, karıştırmayın…
Her neyse, işin özüne fazla inmeden diyeceğim odur ki sıfır noktasından geçip bundan sonraki yaşam güzergahımı çizmek üzere yola çıktım…
Ulusal, yerel, kamu ya da özel her türlü yönetim beceriksizliklerinden uzak bir hayata doğru “emekli”yorum…
Uzaklaşmam gerektiğini de biliyorum…
Meydana gelecek felaketi düşünemeden dağlardaki ağaçları kesip yerine çay ektikleri için oluşan heyelan ile intihar eden bir yöreden, yönetebileceğini düşünüp de o yöreden birini seçip ülkeyi teslim eden toplumdan kaçamasam da uzaklaşıyorum…
Koşarak gitmek isterdim ama şimdilik hiç olmazsa “Emekli”yorum…