Bakanlar Kurulu kararıyla yürürlüğe konulan ulusal bayramlarda yapılacak törenlerle ilgili yönetmelik yürürlükten kaldırılmış, neredeyse Cumhuriyet’le yaşıt olan kutlama geleneğine son verilmişti.
İlk olarak Milli Eğitim Bakanlığı, 19 Mayıs Atatürk'ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı'nın kutlanması sorumluluğunu ve koordinesini Gençlik ve Spor Bakanlığına devretti.
İllerde ve ilçelerde de Atatürk Anıtlarına sadece Gençlik Hizmetleri ve Spor Müdürlüğü’nün çelenk koyabileceği açıklandı ve ''19 Mayıs 2012 tarihinde kutlanacak olan Atatürk'ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı, Gençlik ve Spor Bakanlığı sorumluluk ve koordinesinde gerçekleştirilecektir'' ifadesi kullanıldı.
Bakanlığın Yenişehir’deki temsilcisi olan Gençlik Hizmetleri ve Spor İlçe Müdürlüğü hemen harekete geçti.
Ortada kutlama falan olmayınca koordine edilecek birşey de kalmamıştı aslında.
Ama, madem ki 19 Mayıs kutlamalarıyla ilgili görev kendilerine düşmüştü, gereği yapılacaktı.
Hemen iki tane pankart hazırlandı.
Fotoğrafta gördüğünüz pankartlardan Yenişehir’in tam ortasında iki tane asıldı.
“19 Mayıs Gençlik ve Spor Bayramı Kutlu Olsun” şeklindeki kutlama mesajının altında T.C. Gençlik ve Spor Bakanlığı’nın imzası atıldı.
Daha ne olsundu ki? Kutlamaysa kutlama, seneye Allah kerim...
İlk bakışta her şey normal gibi görünüyordu.
Ancak gören gözler eksikliği fark etti.
Atatürk’ü Anma Gençlik ve Spor Bayramı gitmiş, Gençlik ve Spor Bayramı kalmıştı.
Vatandaşlar ve çevredeki bazı esnaflar bu eksikliğin bir hatanın mı yoksa bir kastın ürünü mü olduğunu konuşmaya başladı.
Konuyu sormak üzere Bursa Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlüğü’nü aradığımda pankartın Yenişehir İlçe Müdürlüğü tarafından yaptırıldığını, pankartların ilden veya merkezden gönderilmediğini söyledi telefondaki görevli.
Ve ekledi;
“Yanlışlık olmuştur...”
Evet yanlışlık olmuştu.
“Milli değerlerimize karşı girişilen saldırıların hangisi doğruydu ki yanlışı pankartta arıyorsun” diye sordum kendime.
Sonra aklıma devenin hikayesi geldi,
Hani, deveye sormuşlar, “Neden boynun eğri?” diye.
Cevap vermiş; “Nerem doğru ki?”